ŞEHİTLER ÖLMEZ
Olay 1974 yılında yapılan Kıbrıs Harekatı'nda yaşanmış. Savaş sırasında
bir gün, bizim askerlerden birinin yanına bir başka Mehmetçik gelmiş.
Biraz hoşbeşten sonra, ailesine ulaştırması için ona bir mektup vermiş.
Bizimki, "Kardeşim savaştayız. Kimin ne olacağı belli değil ki. Belki
sen gidersin de, ben kalırım" dese de diğer asker, sürekli, "Hayır sen
gideceksin, ben kalacağım," diyormuş. Sonunda başa çıkamayınca razı
olmuş. Mektubu götüreceğine söz vermiş. Bir daha o askeri görmemiş. Bi
süre sonra da olayı unutmuş.
Savaştan yıllar sonra, askerlikle ilgili eşyalarını karıştırırken bir
anda eline o mektup geçmiş. Verdiği sözü tutmamış olmanın
rahatsızlığıyla hemen mektubun üzerindeki adrese doğru yola çıkmış.
Giderken de, "Döndüyse kendisini görürüm, şehit olduysa ailesine
başsağlığı dileyip mektubu veririm" diye aklından geçiriyormuş.
Sonunda evi bulup kapıyı çalmış. Kapıyı açan yaşlı teyzeye, Kıbrıs'ta
birlikte savaştıkları oğullarından bir mektup getirdiğini, kendisiyle
görüşmek istediğini söylemiş. Kadın şaşkınlık içinde adamı içeri buyur
edip kocasının yanına götürmüş. Yaşlı adam olayı dinledikten sonra, "İyi
de evladım, bizim Kıbrıs'ta savaşan bir oğlumuz yok ki" demiş. Ardından
da diğer odaya gitmiş ve elinde bi fotoğrafla geri dönmüş. Resmi
bizimkine göstererek, "Sana mektubu veren bu muydu?" diye sormuş. Bizim
Kıbrıs gazisinin gözleri parlamış: "Evet, işte bu askerdi. Ama Kıbrıs'ta
savaşan oğlunuz yok demiştiniz." Anne çoktan gözyaşlarına boğulmuşmuş
bile. Baba ise başını sallayıp üzüntülü bi sesle, "Evet bu bizim
oğlumuz. Ancak Kıbrıs'ta değil, yıllar önce Kore'de şehit oldu" demiş.
ŞEHİTLER ÖLMEZ VATAN BÖLÜNMEZ
kaynak:Ramazan Cirak
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 yorum:
Yorum Gönder